پیوند سر انسان

ممکن است شبیه به یکی از فیلم‌های ترسناک آمریکایی به نظر برسد اما دو جراح در کشور چین در حال توسعه تکنیکی هستند تا اولین پیوند سر انسان در جهان را انجام دهند. پزشک معروف ایتالیایی سرجیو کاناورو و جراح چینی با نام ژیائوپینگ رِن قصد دارند با انتقال جریان برق به بدنی که سرش توسط میله‌های فلزی به گردنش متصل شده عمل پیوند سر انسان را انجام دهند. آن‌ها می‌گویند این تکنیک می‌تواند به کسانی که معلولیت قطع نخایی دارند قدرت دوباره راه رفتن بدهد. این دو جراح معروف چند ماه پیش به سبب اعلام انجام این عمل روی جسد انسان بسیار مورد خشم و نکوهش جامعه پزشکی جهانی قرار گرفتند. آن‌ها می‌گوید در طول یک عمل ۱۸ ساعته، جراحان چینی نشان دادند که متصل کردن موفقیت آمیز دوباره نخاع، اعصاب و رگ‌های خونی یک سر بریده انجام پذیر است.
پیوند سر انسان

بسیاری از دانشمندان در جوامع علمی این آزمایش را بدون اعتبار علمی و ارزش‌های پزشکی خوانده‌اند و از لحاظ اخلاقی نیز این عمل را زیر سوال برده‌اند. یکی از دانشمندان حوزه علوم اعصاب از دانشگاه آکسفورد، پیوند سر انسان زنده را اینگونه توصیف کرده: «چیزی کمتر از یک جنایت نیست». در یک مصاحبه، پروفسور رِن ۵۶ ساله اصرار می‌ورزد که اگرچه پروژه آن‌ها جنجال برانگیز شده اما برای نجات جان انسان‌هایی که مغزشان زنده است ولی بدنشان مرده لازم است. این افراد شامل کسانی می‌شود که از بیماری‌های دژنراتیو عصبی-عضلانی، نقص اعضای و ارگان‌های بدن و سرطان‌های بدخیم رنج می‌برند. به گفته رن تمرکز فعلی پروژه روی افرادی است که معلولیت و یا آسیب دیدگی‌های نخاعی از تصادفات و یا دیگر دلایل دارند. پروفسور رن می‌گوید: «این بیماران در حال حاضر درمان خاصی ندارند و آمار مرگ و میرشان بسیار بسیار بالا است. بنابراین من سعی می‌کنم این تکنیک را به نفع این بیماران برگردانم. این عمده استراتژی من برای آینده است». در این مورد بیشتر بخوانید:

پروفسور رن در ایالات متحده تحصیلات خود را پشت سر گذاشته و همکارش پروفسور کاناورو نیز که مدیریت گروه Turin Advanced Neuromodulation را به عهده دارد چندین دهه است که پیرامون پیوند سر انسان صحبت می‌کند. هر دوی این دانشمندان اما تاکنون شواهد علمی بسیار اندکی راجع به فعالیت‌هایشان به نمایش گذاشته‌اند ولی ادعا می‌کنند که چندین عمل موفق آزمایشگاهی روی موش، رَت (موش صحرایی) و سگ انجام داده‌اند و همه آن‌ها زنده از عمل بیرون آمده‌اند و برخی از قابلیت‌های حرکتی‌شان را هم بازیافتند. پروفسور کاناورو پس از انجام عمل روی جسد انسان اعلام کرد که پیوند سر انسان زنده قریب الوقوع و شدنی است. این عمل در شرایطی انجام می‌شود که سر بریده یک انسان باید در شرایط سرمای شدید و در حالی که دو پمپ اکسیژن و خون وارد آن شده‌اند زنده نگه داشته شود. جراحان از نوعی چسب به نام پلی اتیلن گلیکول استفاده می‌کنند تا سر بریده داوطلب را به نخاع بدن اهدا کننده پیوند دهند. این فرد زنده می‌ماند اما تا یک ماه در کما خواهد بود تا سر و بدن اتصالات شبکه‌ای خود را برقرار سازند.

دکتر مارک هاردی از متخصصین و پیشتازان جراحی‌های پیوند اعضا می‌گوید در حالی که کار پروفسور رن روی حیوانات بسیار تحسین می‌شود ولی تکنیک او روی انسان قابل برگرداندن نیست. او در گفتگو با CNBC گفته که پلی اتیلن گلیکول برای انسان سمی است گرچه راه‌های دیگری برای پیوست دادن احتمالی سر به نخاع وجود دارد. از نگاه دکتر هاردی، انجام این عمل شاید تا ۱۰ الی ۱۲ سال دیگر قابل انجام باشد. پس از اعلام کاناورو مبنی بر آزمایش روی بدن انسان غیر زنده، انتقادها از وی بالا گرفت. دکتر جیمز فیلدز از محققین مرکز پیوند بیمارستان دانشگاه منچستر جنوبی و عضو سرویس بهداشت ملی انگلستان می‌گوید: «تا زمانی که کاناورو یا رن شواهد واقعی ارائه ندهند که می‌توانند پیوند سر یا بهتر است بگویم پیوند کل بدن را روی یک حیوان بزرگ انجام دهند و اعمال کافی حیاتی برای زندگی داشته باشد، کل این پروژه از لحاظ اخلاقی غلط است.» اما اگر هدف مقابله با فناپذیری باشد چطور؟ در هر صورت، برای آنکه یک انسان زنده بماند باید یک شخص بمیرد تا بدن او به سر شخص دیگر پیوند زده بشود. اگر هدف کاناورو مقابله با قوانین طبیعت است، پس بدن اهدا کننده باید از کجا بیاید؟ آیا کاناورو موضوعاتی نظیر پس زدن ارگان‌ها را در نظر گرفته است؟

دکتر جان اشنوپ، پروفسور دانشگاه آکسفورد می‌گوید بعید می‌دانم کمیته اخلاق در یک انستیتو تحقیقاتی یا بالینی طی سال‌های پیش رو به پیوند سر انسان چراغ سبز نشان دهد و در شرایط فعلی اقدام به چنین عملی دست کمی از یک جنایت ندارد. او می‌گوید: «به عنوان یک دانشمند علوم اعصاب واقعا می‌خواهم که عموم مردم مطمئن شوند که نه من و نه همکارانم فکر نمی‌کنیم که بریدن سر انسان زنده برای یک آزمایش با احتمال پیروزی اندک قابل پذیرفتن است.» پروفسور رن اما چنین اعتقادی ندارد و با اطمینان بیشتری در مورد فعالیت خود می‌گوید. سال گذشته وقتی روی یک سگ این عمل انجام شد، این حیوان زنده ماند و دو هفته بعد از عمل شروع به راه رفتن و دو ماه بعد شروع به دویدن کرد. یک سال بعد نتایج از نگان پروفسور رن مطلوب بود ولی طرز راه رفتن و حرکت بدن این سگ همراه با ایراداتی است.

پیوند سر انسان

 سر پیوند خورده یک موش صحرایی به بدن بی جان یک موش دیگر.

پس از تست کامل روی حیواناتی نظیر موش و سگ و البته جسد انسان و پیوند سر یک جسد به بدن یک فرد مرده دیگر، کاناورو و رن معتقدند که آماده هستند تا به زودی عمل پیوند سر انسان را روی سوژه‌های زنده انجام دهند. در این حالت، باید سر یک انسان زنده از بدنش بریده و جدا شود. درست حدس زدید. سر این فرد باید بریده شود آن هم وقتی که هنوز زنده است (ولی احتمالا در حالت بیهوشی). پس از اینکه سر وی از تنش جدا شد، بدن این فرد دیگر کاربردی ندارد و می‌توان از آن به مقاصد دیگر نظیر اهدای اعضای سالم استفاده کرد ولی برای پیوند به یک سر دیگر کاربردی ندارد. سر یک شخص دیگر که جان خود را از دست داده نیز بریده می‌شود و از آنجایی که این شخص قادر به بازگشت به حیات نیست، سر او کاربری ندارد و به دور انداخته می‌شود (احتمالا) ولی بدن او با بخش‌های مهمی از نخاعش در اتاق عمل به کمک سر تازه بریده شده فرد زنده می‌آید. سر بریده شده فرد زنده که در شرایط سرمای بسیار شدید و تزریق اکسیژن و خون مصنوعی هنوز زنده مانده و از بین نرفته است با ماده‌ای به نام پلی اتیلن گلیکول به بدن فرد مرده پیوند داده می‌شود و رگ‌ها و دیگر راه‌های ارتباطی بدن‌ها به یکدیگر وصل می‌شود. بعد از چند ماه ماندن در کما و بهبود فیزیکی، فرد می‌تواند به هوش بیاید و آن موقع می‌توان فهمید که قابلیت‌های حرکتی‌اش تا چه حد کار می‌کند و پیوند سر موفق بوده یا نه. همه این‌ها در حالی است که فرد در طول این پروسه پیچیده زنده بماند. منبع

نقشه اتصالات عصبی مغز و نخاع

محققان برای اولین بار در جهان، نقشه اتصالات عصبی مغز و نخاع را تدوین کردند. این نقشه زمینه را برای توانبخشی دوباره افراد دچار معلولیت به دلیل آسیب دیدگی سیستم عصبی مرکزی در اثر تصادف، سکته یا بیماری را فراهم می کند. این نقشه همچنین امکان انتخاب مناسب ترین اتصالات نورون‌های نخاعی را برای ترمیم و بازیابی توان حرکتی در بیماران مبتلا به معلولیت فراهم می‌کند. تاکنون ساختار اتصالات موجود بین شبکه عصبی نخاعی و مغز و عملکرد سازگار این دو سیستم عصبی مورد تحقیق و بررسی قرار نگرفته است. این در حالی است که انجام کوچکترین امور مانند برداشتن یک شی از روی زمین، نیازمند هماهنگی کامل بین این دو شبکه عصبی است. در حال حاضر محققان به دنبال روش‌های جدید برای ترمیم ساختار عصبی اولیه با هدف بازیابی توان حرکتی افراد معلول هستند تا با استفاده از نقشه اتصالات عصبی مغز و نخاع بتوانند مناسب ترین اتصالات را با استفاده از این روش‌های جدید ترمیم کنند. به اعتقاد محققان پیش از استفاده از این راهکار برای درمان معلولیت در انسان‌ها نیاز به تحقیقات بیشتری است، اما این اطلاعات برای اتخاذ استراتژی‌های درمانی در آینده، بسیار مفید است. منبع

پیوند موفق سلول بنیادی به نخاع میمون

تیمی از متخصصین علوم اعصاب و جراحان توانسته‌اند سلول‌های پیش‌ساز عصبی انسانی را با موفقیت به میمون‌های رزوس مدل شده برای آسیب نخاعی پیوند کنند. این گرافت‌ها نه تنها زنده مانند بلکه رشد کرده و هزاران آکسون و سیناپس انسانی را تشکیل داده و عملکرد اندام حرکتی جلویی را در این میمون‌ها بهبود بخشیدند.

بیش از سه دهه، پژوهش‌ها در زمینه آسیب‌های نخاعی به آهستگی رو به جلو حرکت کرده‌اند تا به هدف نهایی که ترمیم و بازسازی آکسون‌های آسیب دیده طویل و مورد نیاز برای احیای عملکرد فیزیکی است، نزدیک شوند. در حالی که در مطالعه روی مدل‌های جانوری کوچک پیشرفتهای قابل توجهی بدست آمده است اما نیاز به انجام این مطالعات روی مدلهای بزرگ و شبیه به انسان یک نیاز مبرم بوده است. این مطالعه نشان داده است که روشهای گرافت کردن مورد استفاده در جوندگان در مورد پریمات‌های غیر انسانی بزرگ کارایی ندارد و در زمینه مقیاس، سرکوب ایمنی، زمان بندی و سایر ویژگیهای روش مورد استفاده باید تغییراتی صورت گیرد. به همین دلیل سعی در استفاده از سلول درمانی‌ها برای کارآزمایی‌های بالینی انسانی بدون این که این درمان‌ها پیش از این از فیلتر استفاده در جانوران بزرگ و پریمات غیر انسانی عبور نکرده باشند، ریسک زیادی را به دنبال خواهد داشت. رشد و تکثیر موفقیت آمیز سلول‌های بنیادی دارای عملکرد پیوند شده به آسیب‌های طناب نخاعی دچار چندین چالش زیستی و ذاتی است. برای مثال، ناحیه پیرامون منطقه آسیب دیده(ماتریکس خارج سلولی) با ایجاد اسکارهای سطحی رشد این سلول‌ها را متوقف کرده و مانع از شکل گیری و عملکرد آنها می‌شود. در جایگاه آسیب مقادیر زیادی از پروتئین‌های میلین مهاری وجود دارد و این در حالی است که این جایگاه‌ها فاقد فاکتورهای پیشبرنده رشد مانند نوروتروفین‌ها هستند که بازسازی آکسون‌ها و سیناپس‌های عصبی را ترغیب میکند.

در مطالعه‌ای جدید محققین از سلول‌های پیش ساز عصبی مشتق از طناب نخاعی انسانی در میمون‌های رزوس مدل شده برای آسیب طناب نخاعی استفاده کردند. این سلول‌های پیش ساز عصبی از طناب نخاعی جنین ۸ هفته‌ای انسانی مشتق شدند که دارای برنامه رشد فعالی بودند که قادرند کشیدگی آکسون را حمایت کنند و به مهارکننده‌های موجود در سیستم عصبی مرکزی بالغ غیر حساس هستند. دو هفته بعد از آسیب اولیه، محققین ۲۰ میلیون سلول پیش ساز عصبی را به جایگاه آسیب نخاعی میمون‌ها پیوند کردند که با کوکتیلی از فاکتورهای رشد و داروهای سرکوب کننده ایمنی نیز حمایت می‌شدند. طی ۹ ماه بعد، گرافت‌ها رشد کرده و مارکرهای عصبی کلیدی را بیان کردند و صدها هزار آکسون را از خلال جایگاه آسیب به سلول‌ها و بافت آسیب ندیده سمت دیگر ناحیه آسیب فرستادند. طی ماه‌های بعد مشاهده شد که میمون‌ها توانستند ریکاوی نسبی را حرکت اندام حرکتی جلویی شان که دچار مشکل شده بود، نشان دهند. جالب این که محققین بازسازی آکسون‌های کورتیکواسپاینال به جایگاه‌های آسیب را نشان دادند که برای حرکات ارادی در انسان‌ها ضروری است. این اولین داده تایید شده مبنی بر بازسازی آسیب نخاعی در مدل پریمات غیر انسانی بود که می‌تواند راه گشای استفاده از این سلول درمانی‌ها برای کارآزمایی‌های بالینی شود. منبع

دریای خلیج فارس

در دید و بازدید نوروزی، در منزل وزیر جنگ(مادرزن)، فرمانده ستاد مشترک نیروهای مسلح(خواهرزن) نیز با فرزندانش حضور داشتند. پسرخاله‌ی پسرم که در بوشهر مشغول خدمت سربازیست بهم گفت: اون چیزی را که بهم سفارش‌داده بودی را آوردم. اول کمی گیج شدم!؟ چیزی یادم نبود. کلی فکر کردم تا یآدم آمد که قبلا خواسته بودم وقتی میآد مرخصی برام اندازه یک بطری آب معدنی، از آب خلیج فارس بیآورد. گفتم: آب دریا آوردی!؟ گفت: تا اونجایی که امکان داشت رفتم داخل دریا و از آب تمیز دریا برداشتم و آوردم. این کارش بسیار غافلگیر و خوشحالم کرد، چراکه براش مهم بودم و بیادش بودم، و اینکه الان یه بطری از آبی را در خانه دارم که در خانه هیچکس یافت نمی‌شود. حتما از آب دریا خواهم نوشید، حتما با مقداری از اون دوغ خلیج فارسی درست می‌کنم و می‌نوشم. و حتما در زمان مناسب درب بطری را باز میکنم تا خانه پر از انرژی دریای خلیج فارس شود.

ته‌بندی: گذشتگان که امکانات کافی نداشتند گفته بودن: آب دریا را اگر نتوان کشید…….هم به قدر تشنگی باید چشید.

شناسایی ژن حرکتی نخاع

محققین جزئیات غیر قابل انتظاری را در مورد این که جنین‌ها چگونه انواع مختلف سلول‌های موجود در طناب نخاعی بالغ را تولید می‌کنند، ارائه کرده‌اند. طی تکوین جنینی طناب نخاعی، انواع مختلف سلول‌های عصبی از سلول‌های پیش‌ساز یا پیش‌ساز‌های عصبی شکل می‌گیرند. سال‌هاست که محققین می‌دانند انواع مختلف نورون‌ها طی تکوین با سرعت‌های مختلفی تولید می‌شوند و در این میان نورون‌های حرکتی سرعت تکوین بیشتری در مقایسه با سایر سلول‌های عصبی موجود در طناب نخاعی دارند. با این حال چرایی و چگونگی این تفاوت تکوینی مشخص نبوده است. در این راستا محققین در انستیتو سلول‌های بنیادی و طب بازساختی UCLA از آخرین تکنیک‌های مولکولی برای ارزیابی این امر که چگونه فعالیت ژن‌ها، شکل نورون‌ها را تغییر می‌دهد استفاده کردند. این امر با استفاده از رویکردی موسوم به پروفایل کردن رونویسی تک سلول‌ها بدست آمد که اجازه می‌دهد فعالیت همه ژن‌ها در سلول‌های منفرد به طور همزمان اندازه گیری شد. این امر تصویر کاملی از فعالیت ژنی حدود ۲۰۰ سلول که در حال تبدیل شدن به نورون‌های حرکتی بودند ارائه کرد. آنالیزها نشان داد که پروتئین تولید شده بوسیله ژن Olig2 که تنها در پیش سازهای عصبی بیان می‌شود که به نورون‌های حرکتی تبدیل می‌شوند، تشکیل این نورون‌های حرکتی را با تداخل با خانواده‌ای ژنی به نام ژن‌های Hes پیش‌می‌برد. ژن‌های Hes در مهار تکوین نورون‌های نقش دارند. محققین نقش Olig2 در پیشبرد تشکیل نورون‌های حرکتی را بوسیله افزایش دادن یا بلوک کردن عملکرد این پروتئین در طناب نخاعی جنین موشی و جوجه‌ای در حال تکوین نشان دادند. طی تکوین جنینی، سیستم عصبی بدنبال یک طرح دقیق ساخته می‌شود که تشکیل بخش‌های مختلف آن را طی زمان‌های خاص در مکان‌های خاص و با تعداد سلول مناسب برنامه ریزی می‌کند. این مطالعه نشان داد است که چگونه این فرایند در تکوین نورون‌های حرکتی به طور دقیق هماهنگ می‌شود.منبع

ترمیم نخاع لامپری و انسان

بسیاری از ژن‌های دخیل در ترمیم طبیعی طناب نخاعی آسیب دیده لامپری در ترمیم سیستم عصبی محیطی پستانداران نیز دخیل هستند. لامپری‌ها گروهی از ماهیان بدون آرواره هستند که از حدود ۵۵۰ میلیون سال قبل از اجداد مشترک با انسان منشا گرفته‌اند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که لامپری‌ها بدون این که نیاز به دارو یا درمان خاصی داشته باشند قادرند طناب نخاعی آسیب دیده‌شان را ریکاوری کنند. در مطالعه‌ای جدید محققین هم‌پوشانی وسیعی را بین فاکتورهای رونویسی که در بازسازی طناب نخاعی لامپری نقش دارند با سیستم عصبی محیطی پستانداران کشف کرده اند. آنها فرایند بهبود یافتن لامپری را دنبال کردند و نمونه‌هایی از نواحی مختلف مغز و طناب نخاعی این موجود در بازه‌های زمانی مختلف گرفتند (از اولین ساعات بعد از آسیب تا سه ماه بعد از آسیب). همانطور که انتظار میرفت، آنها ژن‌های بسیاری را در طناب نخاعی شناسایی کردند که با گذشت زمان و طی ریکاوری تغییر می‌کنند. هم چنین شماری از بیان ژن‌های ناشی از آسیب نیز در مغز تغییر می‌کند. این نتایج نشان داد که بعد از آسیب نخاعی، مغز نیز تغییرات زیادی می‌کند. در واقع بسیاری از افراد فکر می‌کنند که آسیب نخاعی تنها مختص خودش است اما این مطالعه نشان می‌دهد که این آسیب روی مغز نیز اثر می‌گذارد. هم چنین این مطالعه نشان داد که بسیاری از ژن‌های مرتبط با ترمیم طناب نخاعی بخشی از مسیر پیام رسانی Wnt هستند که در تکوین بافت‌های مختلف بدن نقش مهمی را بازی می‌کند. زمانی که این لامپری‌ها در شرایط آزمایشگاهی با مهار کننده‌های مسیر Wnt تیمار شدند، هرگز توانایی خود برای شنا کردن را بازیابی نکردند. از آنجایی که این مسیر پیام رسانی(Wnt) در انسان نیز فعال است، میتوان گفت که بسیاری از ژن‌های دخیل در این مسیر و بازسازی طناب نخاعی در لامپری، در انسان نیز وجود دارند و میتوان با مطالعه بیشتر این مسیرها در این جانوران ساده‌تر، هدف‌های درمانی جدیدی را برای درمان ضایعه نخاعی در انسان شناسایی کرد.منبع

باز گردانند حس لمس را به افراد ضایعه نخاعی

نورونهای بینابینی حسی، کلاسی از نورون‌ها در طناب نخاعی هستند که مسئول رله کردن یا تقویت اطلاعات از سراسر بدن به سیستم عصبی مرکزی هستند و فرد را قادر به حس لمس می‌سازند. فقدان حس لمس شدیدا روی افراد فلج تاثیر می‌گذارد. برای مثال آنها اغلب لمس شدن بوسیله دیگران را حس نمی‌کنند و عدم داشتن حس درد، آنها را مستعد آسیب دیدگی‌هایی مانند سوختگی میسازد. محققین کشف کرده‌اند که چگونه سیگنال‌هایی از خانواده پروتئین‌های ریخت زای استخوانی روی تکوین نورون‌های بینابینی در جنین‌های جوجه‌ها اثر می‌گذارند و این یافته‌ها قابل بسط به سلول‌های بنیادی انسانی نیز هستند. زمانی که آنها BMP4 و همچنین اسید رتینوئیک را به سلول‌های بنیادی جنینی انسان اضافه کردند، مخلوطی از دو نوع نورون بینابینی حسی را بدست آوردند. نورون‌های بینابینی حسی DI1 به افراد حسی به نام Proprioception میدهد که به معنی این است که فرد موقعیت مکانی بدنش در فضا را حس می‌کند و نورون‌های حسی dI3 فرد را قادر میسازد که حس فشار را احساس کند. زمانی که محققین مولکول‌های پیام رسان مشابه(BMP4 و اسید رتینوئیک) را برای سلول‌های بنیادی پرتوان القایی نیز بکار بردند، مخلوطی از همین نورون‌های بینابینی حسی تولید شد. توانایی تولید نورون‌های بینابینی حسی از سلول‌های خود بیمار، این پتانسیل را ایجاد می‌کند که درمان مبتنی بر سلولی ایجاد شود که بتواند بدون نیاز به سرکوب ایمنی، حس لمس بیماران را احیا کند. محققین امیدوارند که بتوانند هر یک از این نورون‌های بینابینی را به طور جداگانه تولید کنند و بدین ترتیب نقش هرکدام از آنها در ایجاد حواس مختلف از جمله لمس در فرد بررسی کنند و همچنین بتوانند از این رویکرد برای درمان بالینی کسانی که دچار ضایعات نخاعی شده‌اند استفاده کنند. در بخشی از این مطالعه، این محققین نورون‌های بنیابینی حسی DI1 و dI3 را به طناب نخاعی موش ایمپلنت کردند و مشاهده کردند که این سلول‌ها به درون سیستم عصبی جانور تلفیق شدند و به صورت کامل دارای عملکرد شدند. این موفقیت گام مهمی به سمت کاربرد بالقوه این رویکرد در بالین محسوب می‌شود. منبع

قانون ۸۰/۲۰ چیست؟

ویلفردو پارتو اقتصاددانی ایتالیایی در سال ۱۹۰۶ فرمولی ریاضی برای شرح توزیع ناعادلانه‌ی ثروت در جامعه ارائه کرده است. او فهمیده که ۸۰ درصد ثروت جامعه تنها در دستان ۲۰ درصد افراد است. در هر شرایطی، چه در بحث‌های اقتصادی، چه کارهای گروهی یا حتی در فعالیت‌های روزانه، فقط ۲۰ درصد دلایل موجب به وقوع پیوستن ۸۰ درصد از رخدادها می‌شوند. فرض کنید درآمد شما رو به افزایش است؛ طبق قانون ۸۰/۲۰، فقط ۲۰ درصد از فعالیت‌های شما منجر به تولید ۸۰ درصد از درآمد و ثروت شما شده است. در بحث کنترل کیفیت، ۲۰ درصد نقص موجود در محصولات، موجب خسارت ۸۰ درصدی می‌شود. مثال‌های دیگر برای شرح قانون ۸۰/۲۰ به این صورت است:

۸۰ درصد درآمد در هر تجارتی، از ۲۰ درصد مشتریان به دست می‌آید.

۸۰ درصد از شکایاتی که شرکت با آنها رو‌به‌رو می‌شود، از ۲۰ درصد مشتریان است.

۸۰ درصد نارضایتی جامعه، از ۲۰ درصد از صاحبان قدرت و ثروت جامعه است.

۲۰ درصد از کارکنان، مسئول ۸۰ درصد از نواقص کاری هستند.

۲۰ درصد از شرکا، ۸۰ درصد از منابع مالی را فراهم می‌کنند.

پسرفت: بر طبق این قانون میتوان گفت: ۲۰ درصد از مردم از شرایط رضایت کامل دارند چون مالک و دارای قدرت هستند و با استفاده از روابط خانوادگی، اطلاعات محرمانه، امضاهای طلایی، منابع هنگفت مالی، در اختیار بودن زیرساخت‌های ملی در حال کسب روزی حلال هستند!؟ این طبقه و گروه خاص موجب گردش مالی و اقتصاد کلان میشوند زیرا ناگزیرند برای خانواده اتومبیل‌های سوپرلوکس میلیاردی، پنت‌هاوس سوپرلوکس میلیاردی، ویلای شمال و جنوب و خارج از کشور سوپرلوکس میلیاردی، بخرند تا جوانان‌شان بجای تلف کردن وقت و عمرشان در فضای مجازی در خیابان‌ها دوردور کنند و لباس و ساعت و جواهرات مارک دار بخرند و به دورهمی‌ بروند. لازم به ذکر نیست که نارضایت این گروه برخوردار از منابع ۸۰ درصد مردم موجب تزلزل ارکان قدرت میشود زیرا صدای این طیف قلیل به‌میزان دارایی و قدرتشان بلند و مخرب است.

بیماری سر و صورت

در بهار و تابستان و پاییز و زمستان هر وقت با ویلچر میرم بیرون حتما کلاه سرم میره. در روزهای گرم کلاه آفتابی و در روزهای سرد، کلاه گرم کاموایی. زمستان اگر سر بیکلاه برم بیرون، کوچکترین سرمایی موجب سرماخوردگی شدیدی میشه که درمانش یک ماه سیه روزم میکنه. چند روز پیش طرف چپ سر و صورت و گردنم درد وحشتناکی گرفت که هیچ رقمه ساکت نمی‌شد. بعد مصرف دارو و حاصل نشدن بهبودی، به توصیه‌ی پزشک عمومی، رفتم پیش متخصص حلق و گوش و بینی. آقای دکتر همون اول یه انبردست‌دمباریک برداشت و اومد طرفم، به امرش به سقف نگاه کردم، تا دکتر راحت بتونه سر اون آلت ترسناک را داخل بینیم بکنه و بگه: انحراف شدید داری، داروهایی را که مینویسم را مرتب بخور، یه سی‌تی اسکن از صورتت بگیر بیار ببینم گرفتار کدام یک از یازده نوع درگیری سینوزیتی هستی، و حتما سر و صورتت را در برابر باد و سرما بپوشان. من که نزده خودم می‌رقصیدم، حالا هم دکتر بهانه داد دستم. تو اینترنت گشتم و محافظی برای دهان، بینی و گردن در سرما پیدا کردم و سفارش دادم و برام آوردن. الان با اون پوشش من این شکلی دیده میشم.  

پاپوش: وقتی سال‌های نخاعی بودنت از سال‌های سالم بودنت بیشتر بشه، مثل من لگن اوراقی میشی و نیاز به نگهداری خاص داری، در غیر این‌صورت باید مدام بری تعمیرگاه. هنوز نرفتم سی‌تی اسکن. دنبال مرکزی تخصصی هستم که کارشون فقط بیماری‌های سر و صورت و گردن باشه تا کلا همه مشکلات را یجا روبراه کنن.

بیماری‌های بیضه علائم و درمان

سرطان بیضه: مشابه همه انواع سرطان، سرطان بیضه زمانی ایجاد می‌شود که تکثیر سلولی در این ناحیه از بدن دارای «رفتار و الگوی نامناسب» باشد. در این شرایط سلول‌ها به صورت بی‌رویه تکثیر شده و به نواحی مختلفی که تعلق به آن‌ها ندارند، حمله می‌کنند. در موارد ابتلا به سرطان بیضه، این وضعیت معمولاً فرآیند رشد آهسته و بدون درد داشته و با ایجاد ورم یا سفتی در یک بیضه همراه است. در اکثر موارد، خود فرد در مراحل اولیه متوجه ابتلا به این بیماری می‌شود. خوشبختانه در صورت تشخیص به موقع، در اکثر موارد سرطان بیضه قابل درمان می‌باشد. درمان: سرطان بیضه را می‌توان با توجه به نوع سرطان و میزان پخش آن در بدن تحت درمان قرار داد. در مواردی که سرطان از ناحیه بیضه به سایر نقاط بدن پخش نشده باشد، امکان درمان آن از طریق جراحی ارکیکتومی (برداشتن بیضه) وجود دارد. به هر حال در صورتی که سرطان به خارج از ناحیه بیضه‌ها گسترش یافته و پخش شده باشد، احتمالاً لازم است برای درمان فرد از عمل جراحی برای برداشتن غدد لنفاوی در ناحیه شکم، شیمی‌درمانی، رادیوتراپی، یا ترکیبی از این روش‌ها استفاده گردد. سرطان بیضه یکی از قابل درمان‌ترین انواع سرطان در بین افراد است. در این شرایط حتی پس از پخش شدن بیماری در بدن، سرطان بیضه باز هم بطور معمول قابل درمان می‌باشد. به این ترتیب، در بهترین حالت این نوع سرطان در هنگام شناسایی و درمان به موقع به خوبی قابل بهبودی است.

پیچ‌خوردگی بیضه: این شرایط به معنی ایجاد یک پیچ‌خوردگی در یک بیضه است که شرایط خوبی برای فرد نیست. هنگامی که پیچ‌خوردگی بیضه برای فرد ایجاد شود، لوله بیضه شبیه یک شلنگ باغبانی پیچ خورده و باعث انسداد رگ‌های خونی به سمت یک بیضه می‌شود. در برخی از موارد ایجاد مشکلات خاص با دچار شدن به مشکل پیچ‌خوردگی بیضه برای فرد همراه است. هر چند پیچ‌خوردگی بیضه در موارد نادر بین افراد مشاهده می‌شود، این شرایط یک مسئله اورژانسی است. به این ترتیب هنگام مواجه شدن با درد ناگهانی بیضه لازم است مسئله به صورت اورژانسی مورد بررسی قرار گیرد. در حقیقت اگر این درمان به تاخیر افتد، همواره امکان مرگ بیضه وجود دارد. پیچ‌خوردگی بیضه در اکثر موارد در طول دوره بلوغ (در سنین بین ۱۰ و ۱۵ سالگی) ایجاد شده و در نتیجه مهم است افراد نوجوان از لزوم توجه به درد در ناحیه بیضه خود حتی با وجودی که این شرایط می‌تواند برای آن‌ها خجالت‌زدگی به همراه داشته باشد، آگاه باشند. درمان: پیچ‌خوردگی بیضه مشکلی است که می‌بایست به صورت اورژانسی تحت درمان قرار گیرد. در این حالت اگر درمان به موقع بر روی فرد صورت گیرد، بیضه آسیب‌دیده را می‌توان نجات داد. در این شرایط معمولاً از عمل جراحی برای باز کردن گره ایجاد شده و پیشگیری از وقوع مجدد آن استفاده خواهد شد. در طول جراحی، بخش دیگر بیضه معمولاً تثبیت می‌شود، زیرا این شرایط در بسیاری از مواقع به صورت دو طرفه ایجاد می‌گردد.

کیست اپیدیم: اپیدیم یک لوله بلند و مارپیچ است که در طول بیضه امتداد پیدا می‌کند. وظیفه این لوله ذخیره‌سازی اسپرم در طول مدت مورد نیاز برای بلوغ آن است. کیست اپیدیم زمانی ایجاد می‌شود که این لوله ملتهب شده و دچار عفونت شود. گاهی اوقات، این عفونت به خاطر آمیزش جنسی به افراد منتقل می‌شود. گاهی اوقات، کیست اپیدیم در نتیجه آسیب‌دیدگی، وارد شدن فشار به بیضه پس از وازکتومی، یا در نتیجه بازگشت ادرار به مجاری ادراری در هنگام بلند کردن اجسام سنگین یا وارد کردن فشار به بدن، ایجاد می‌شود. کیست اپیدیم می‌تواند باعث ایجاد علائم مختلف شامل التهاب خفیف تا ورم بیضه حاد، درد و تب برای فرد گردد. درمان: کیست اپیدیم معمولاً به صورت موفقیت‌آمیز از طریق مصرف داروهای آنتی‌بیوتیک و نیز داروهای ضد التهاب درمان می‌شود. استراحت، مصرف داروهای مسکن، استفاده از تجهیزات حمایتی ورزشکاران، و کمپرس سرد بر روی کیسه بیضه همگی می‌توانند به تسکین این شرایط کمک کنند. درد ایجاد شده در این حالت معمولاً بسیار آهسته برطرف می‌شود و رفع کامل آن به چند هفته یا چند ماه زمان نیاز دارد.

واریکوسل یک نوع تاخیر در فعالیت رگ‌های بالای بیضه است که در اکثر موارد بی‌خطر می‌باشد. به هر حال، گاهی اوقات واریکوسل می‌تواند بر باروری فرد تاثیر گذاشته و درد خفیف تا متوسط به همراه داشته باشد. در صورتی که شما متوجه ایجاد برآمدگی در ناحیه بالای بیضه خود به خصوص در هنگام ایستادن یا فشار آوردن به بدن شدید، لازم است با مراجعه به پزشک این وضعیت را مورد بررسی قرار دهید. درمان: واریکوسل معمولاً نیازمند درمان خاص نیست. به هر حال برای مردان مبتلا به واریکوسل که دچار ناباروری شده باشند، از عمل جراحی میکروسرجری واریکوسل برای بستن رگ‌های گشاده شده می‌توان استفاده کرد. علاوه بر این واریکوسل می‌تواند بدون عمل جراحی از طریق وارد کردن یک فنر به رگ‌های غیر عادی درمان شود.

هیدروسل اشاره به تجمع مایع در نواحی اطراف بیضه دارد که معمولاً شرایطی خوش‌خیم است. به هر حال اگر این تجمع به مقدار کافی بزرگ شود، می‌تواند باعث ایجاد درد یا فشار برای فرد شود. هر چند مردان می‌توانند پس از آسیب‌دیدگی به هیدروسل دچار شوند، اکثریت مردان مبتلا به این مشکل دارای آسیب‌دیدگی خاص نبوده یا علت مشخص در ارتباط با ایجاد مشکل برای آنها قابل تشخیص نیست. درمان: در صورتی که هیدروسل بسیار بزرگ بوده یا باعث ایجاد درد برای فرد شده باشد، معمولاً از عمل جراحی برای رفع آن استفاده می‌شود. در این شرایط یک ماده خاص به دیواره بیضه تزریق می‌شود که از طریق آن امکان ترمیم هیدروسل بدون نیاز به عمل جراحی وجود خواهد داشت. منبع