پیوند موفق سلول بنیادی به نخاع میمون

تیمی از متخصصین علوم اعصاب و جراحان توانسته‌اند سلول‌های پیش‌ساز عصبی انسانی را با موفقیت به میمون‌های رزوس مدل شده برای آسیب نخاعی پیوند کنند. این گرافت‌ها نه تنها زنده مانند بلکه رشد کرده و هزاران آکسون و سیناپس انسانی را تشکیل داده و عملکرد اندام حرکتی جلویی را در این میمون‌ها بهبود بخشیدند.

بیش از سه دهه، پژوهش‌ها در زمینه آسیب‌های نخاعی به آهستگی رو به جلو حرکت کرده‌اند تا به هدف نهایی که ترمیم و بازسازی آکسون‌های آسیب دیده طویل و مورد نیاز برای احیای عملکرد فیزیکی است، نزدیک شوند. در حالی که در مطالعه روی مدل‌های جانوری کوچک پیشرفتهای قابل توجهی بدست آمده است اما نیاز به انجام این مطالعات روی مدلهای بزرگ و شبیه به انسان یک نیاز مبرم بوده است. این مطالعه نشان داده است که روشهای گرافت کردن مورد استفاده در جوندگان در مورد پریمات‌های غیر انسانی بزرگ کارایی ندارد و در زمینه مقیاس، سرکوب ایمنی، زمان بندی و سایر ویژگیهای روش مورد استفاده باید تغییراتی صورت گیرد. به همین دلیل سعی در استفاده از سلول درمانی‌ها برای کارآزمایی‌های بالینی انسانی بدون این که این درمان‌ها پیش از این از فیلتر استفاده در جانوران بزرگ و پریمات غیر انسانی عبور نکرده باشند، ریسک زیادی را به دنبال خواهد داشت. رشد و تکثیر موفقیت آمیز سلول‌های بنیادی دارای عملکرد پیوند شده به آسیب‌های طناب نخاعی دچار چندین چالش زیستی و ذاتی است. برای مثال، ناحیه پیرامون منطقه آسیب دیده(ماتریکس خارج سلولی) با ایجاد اسکارهای سطحی رشد این سلول‌ها را متوقف کرده و مانع از شکل گیری و عملکرد آنها می‌شود. در جایگاه آسیب مقادیر زیادی از پروتئین‌های میلین مهاری وجود دارد و این در حالی است که این جایگاه‌ها فاقد فاکتورهای پیشبرنده رشد مانند نوروتروفین‌ها هستند که بازسازی آکسون‌ها و سیناپس‌های عصبی را ترغیب میکند.

در مطالعه‌ای جدید محققین از سلول‌های پیش ساز عصبی مشتق از طناب نخاعی انسانی در میمون‌های رزوس مدل شده برای آسیب طناب نخاعی استفاده کردند. این سلول‌های پیش ساز عصبی از طناب نخاعی جنین ۸ هفته‌ای انسانی مشتق شدند که دارای برنامه رشد فعالی بودند که قادرند کشیدگی آکسون را حمایت کنند و به مهارکننده‌های موجود در سیستم عصبی مرکزی بالغ غیر حساس هستند. دو هفته بعد از آسیب اولیه، محققین ۲۰ میلیون سلول پیش ساز عصبی را به جایگاه آسیب نخاعی میمون‌ها پیوند کردند که با کوکتیلی از فاکتورهای رشد و داروهای سرکوب کننده ایمنی نیز حمایت می‌شدند. طی ۹ ماه بعد، گرافت‌ها رشد کرده و مارکرهای عصبی کلیدی را بیان کردند و صدها هزار آکسون را از خلال جایگاه آسیب به سلول‌ها و بافت آسیب ندیده سمت دیگر ناحیه آسیب فرستادند. طی ماه‌های بعد مشاهده شد که میمون‌ها توانستند ریکاوی نسبی را حرکت اندام حرکتی جلویی شان که دچار مشکل شده بود، نشان دهند. جالب این که محققین بازسازی آکسون‌های کورتیکواسپاینال به جایگاه‌های آسیب را نشان دادند که برای حرکات ارادی در انسان‌ها ضروری است. این اولین داده تایید شده مبنی بر بازسازی آسیب نخاعی در مدل پریمات غیر انسانی بود که می‌تواند راه گشای استفاده از این سلول درمانی‌ها برای کارآزمایی‌های بالینی شود. منبع

مطالعات بالینی سلول بنیادی

یک سلول درمانی آزمایشگاهی موجب شده است که یک بیمار فلج، عملکرد حرکتی بازوها، دستان و انگشتانش را مجددا بدست آورد. یک مطالعه بالینی، محققین ده میلیون سلول بنیادی عصبی مشتق از سلولهای بنیادی جنینی را طی یک جراحی که به منظور تثبیت نخاع بعد از آسیب صورت گرفت، به طناب نخاعی بیماران تزریق کردند. در این مطالعه بالینی شش بیمار مورد سلول درمانی قرار گرفتند. بعد از سلول درمانی، محققین مشاهده کرده‌اند که توانایی این بیماران در استفاده از بازوها، دستان و انگشتان شان بعد از گذشت ۶ تا ۹ ماه بهبود یافت. برای مثال در یکی از مطالعاتی: فردی به نام کریس بوئسن، ۲۱ ساله، مورد تزریق ده میلیون سلول بنیادی قرار گرفت. این سلول درمانی موجب شد عملکرد حرکتی وی به نحوی بسیار مناسبی بهبود یابد، به نحوی که وی در حال حاضر تا حد مناسبی قادر به استفاده از دستانش است: وی می‌تواند دندان‌هایش را مسواک بزند، با کامپیوتر کار کند و در کل کارهایی را انجام دهد که پیش از این قادر به انجام آنها نبود. محققین امیدوارند که این سلول های بنیادی را تا اواسط ۲۰۱۷ مورد تایید قرار گیرد. منبع

پیوند برای درمان آسیب نخاعی

دردهای مزمن و عدم کنترل ادرار و مثانه یکی از عواقب آسیب‌های نخاعی است و بسیاری از بیماران درمان این عوارض را بر درمان فلجی یا بی‌حسی‌شان ترجیح میدهد. تیمی از محققین نورون‌های نابالغ انسانی را به موش‌های دچار آسیب نخاعی پیوند کردند و نشان دادند که این سلول‌ها به موفقیت با نخاع آسیب دیده موش ارتباط برقرار کرده و عملکرد مثانه را بهبود بخشیده و درد را کاهش دادند. این موفقیت گامی مهم به سمت تکوین سلول درمانی آسیب نخاعی در انسان است. آنها سلول‌های بنیادی جنینی انسان را در آزمایشگاه کشت داده و آنها را به پیش سازهای نورونی تمایز داند. سپس آنها این سلول‌های انسانی نابالغ را دو هفته بعد از آسیب نخاعی سینه‌ای به موش‌ها پیوند کردند. شش ماه بعد، سلول‌هایی که درست در زیر ناحیه کمری ملتهب نخاع تزریق شده بودند(جایی که عملکرد مثانه کنترل می‌شود) با موفقیت به جایگاه آسیب مهاجرت کردند و به نورون‌های مهاری بالغ تکوین یافتند و ارتباطات سیناپسی را با مدار نخاعی موضعی برقرار کردند. در حالی که موش دچار آسیب نخاعی و سلول درمانی نشده، حساسیت بیش از حدی را به محرک لمس و درد نشان میدهد، موش‌هایی که مورد سلول درمانی قرار گرفته بودند با ایجاد نورون‌های مهاری جدید انسانی، نشانه‌های کمتری از درد نوروپاتیک را نشان دادند و عملکرد ادراری یا مثانه آنها نیز بهبود یافت. محققین امیدوارند که بزودی این سلول درمانی را در مورد انسان نیز تست کنند.منبع

استفاده از سلول بنیادی انسانی برای درمان عوارض آسیب نخاعی

هدف قرار دادن آسیب نخاعی با استفاده از سلول بنیادی جنینی

مروری بر درمان آسیب‌های نخاعی

سلول درمانی یک درمان سریعا در حال تکامل و امیدوار کننده برای آسیب‌های نخاعی است. در این مطالعات از انواع سلول‌های بنیادی که توانایی‌های متفاوتی برای کمک به احیای عملکرد نخاع آسیب دیده دارند استفاده می‌شود. آسیب‌های نخاعی حاد به دلیل پاسخ‌های التهابی و مرگ سلولی که در نخاع القا می‌کنند موجب مختل شدن سیستم عصبی می‌شوند. اما از آن جایی که سلول‌های بنیادی قابلیت خودنوزایی دارند و می‌توانند به انواع سلول‌ها تمایز یابند، می‌توانند درمانی امیدوارکننده برای این آسیب‌ها باشند. ایده‌آل‌ترین درمان برای آسیب‌های نخاعی بادی مرگ سلولی را محدود کند، موجب تحریک رشد سلول‌های موجود شود و سلول‌های آسیب دیده را جایگزین کند. محققین به ارزیابی یافته‌های موجود در مورد انواع سلول‌های بنیادی در این زمینه پرداخته اند: سلول‌های بنیادی مزانشیمی که اغلب از مغز استخوان استخراج می‌شوند، می‌توانند فعال سازی پاسخ‌های التهابی که منجر به مرگ سلولی می‌شوند را مهار کنند. ریکاوری عملکردی با استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی در آسیب نخاعی بیماران متفاوت بوده است که فاکتورهای مختلفی بستگی دارد. سلول‌های بنیادی سیستم عصبی محیطی می‌توانند فاکتور رشد عصبی را برای کمک به رشد سلول ترشح کنند و به طور موقت به عنوان جایگزین‌های سلولی عمل کنند. مطالعات محدودی با استفاده از این سلول‌ها امیدوار کننده بود است که همان تعداد کم هم منجر به بهبود عملکردهای حسی شده‌اند اما بهبودی در عملکرد حرکتی حاصل نکرده‌اند. سلول‌های بنیادی جنینی، اگرچه بحث برانگیز هستند اما انعطاف پذیری مناسبی دارند و بسیاری از مطالعات جانوری نشان داده است که سلول‌های بنیادی جنینی پاسخ‌های التهابی را محدود می‌کنند و رشد سلولی را افزایش می‌دهند. مطالعات انسانی اندکی منتشر شده است که نشان‌دهد سلول‌های بنیادی جنینی درمانی برای بیماران مبتلا به آسیب‌های نخاعی هستند. سلول‌های بنیادی پرتوان القایی که از سلول‌های بالغ پوست مشتق می‌شوند، جدیدترین سلول‌های بنیادی هستند که استفاده از آنها برای درمان آسیب‌های نخاعی مورد ارزیابی قرار گرفته است اما تا به امروز گزارشی از موفقیت بالینی آنها ارائه نشده است. مطالعات جانوری اولیه نشان می‌دهد که این سلول‌ها مزایایی مشابه سلول‌های بنیادی جنینی دارند با این تفاوت که با چالش‌های اخلاقی روبرو نیستند. منبع

سلول درمانی یک مرد فلج

ساندر بیماری ۲۶ ساله بود که چند سال پیش به دلیل افتادن از درخت دچار آسیب نخاعی شده و فلج شده بود. در سال ۲۰۱۱ پزشکان وی را مورد سلول درمانی قرار دادند و اینک وی امیدوار است که مجددا کنترل مثانه و حرکاتش را بدست آورد. در سال ۲۰۱۱، مشاورین ارتوپد و جراحان پیوند سلولهای بنیادی در بیمارستان به ساندر پیشنهاد تزریق سلولهای بنیادی کردند تا بدن وی را آماده ترمیم شبکه عصبی نخاعش کنند. وی در ابتدای آسیب دیدگی‌اش دچار فلجی چهار دست و پا شد و کنترل ادراری‌اش را نیز از دست داد. اما محققین توانسته‌اند با استفاده از سلولهای بنیادی مشتق از مغز استخوان وی که در شرایط آزمایشگاهی کشت و تکثیر داده شد شرایط وی را بهبود ببخشند. نتایج اولیه نشان می‌دهد که وی توانسته است تا حدی عمکلردهای حسی‌اش و کنترل مثانه‌اش را بدست آورد و اینک تا حدی می‌تواند دست‌هایش را حرکت دهد. محققین امیدوارند با استفاده از دوره‌های سلول درمانی اضافی وی بتواند تاحد زیادی بازتوانی شود.منبع

پسوند: دوستانی که از ادرار بدبو رنج می‌برند، مثلا ادرار بوی تند و تلخ و یا بوی تخم مرغ، میده، میتونن با مصرف محدود قرص  هیدروکلروتیازید مشکل بوی بد را رفع کنند. ولی بهترین راه درمانش آزمایش ادرار است. در ادامه درباره این دارو بخوانید: به خواندن ادامه دهید

سلول درمانی آسیب نخاعی

مطالعه‌ای جدید نشان میدهد که چگونه تزریق سلولهای بنیادی می‌تواند روی آسیب نخاعی در پریمات‌ها اثر گذارد و نشان داد که این سلول درمانی می‌تواند به طور معناداری عملکرد حرکتی این موجودات را ریکاوری کند و روند بهبود را نیز تسریع کند. محققین این مطالعه را گامی مهم به سمت بهبود نتایج سلول درمانی آسیب‌های نخاعی می‌دانند. مطالعات زیادی در گذشته صورت گرفته است که نشان از  اثر مثبت سلول درمانی روی آسیب نخاعی داشته است اما اغلب این مطالعات روی جوندگان صورت گرفته است و از این منظر با پریمات‌ها تفاوتهایی وجود دارد. در این مطالعه محققین سلولهای پیش ساز بنیادی عصبی مشتق از سلولهای بنیادی جنینی نوعی میمون را به میمون‌های بالغی که آسیب نخاعی متوسطی داشت پیوند کردند. مزیت استفاده از این حیوان شباهت بین سیستم عصبی و پاسخ دهی ایمنی آن به انسان بود. تزریقات ۱۴ روز بعد از وقوع اسیب نخاعی صورت گرفت، این زمان بهترین زمان است زیرا که التهاب در این موجودات فروکش کرده است. نتایج امیدوار کننده بود. نتایج نشان میداد که عملکرد حرکتی در گروه تیمار در مقایسه با گروه کنترل ریکاوری شده است. هم چنین هیچ گونه اثری از رد پیوند یا ایجاد تومور که از عوارض جانبی مربوط به سلول درمانی است مشاهده نشد. محققین می‌گویند که ترکیب سلول درمانی با فعالیت‌های بازتوانی و داروهای مناسب می تواند روند ترمیم را بهینه تر کند. منبع

درمان با سلولهای بنیادی

بیماری که به دلیل تومور نخاعی از ناتوانی فلج نسبی رنج می‌برد بعد از سلول درمانی با سلولهای بنیادی جنینی انسانی مورد درمان واقع شد. کامینی دختر ۱۹ ساله، بلافاصله بعد از این که توموری در پشتش ایجاد شد، هیچ حسی در تمام بخش تحتانی بدنش حس نکرد. آنچه شرایط وی را بدتر میکرد این بود که وی هیچ کنترلی روی ادرار و مثانه خود نداشت. علاوه براین، وی ناچار به کمک گرفتن از دیگران برای امور روزمره خود بود. درمان با استفاده از سلولهای بنیادی جنینی انسانی شامل تزریق سلولهای بنیادی جنینی انسانی جداسازی شده به بیماران است که به آنها کمک میکند که به طور طبیعی روند بهبودشان را طی کنند. سلولهای بنیادی در جایگاه مناسب وارد شده و با استفاده از شرایط محیطی رفته رفته عملکرد بدنی را احیا میکنند. این درمان هیچ عوارض جانبی ندارد و برخلاف پیوند عضو به داروهای سرکوب کننده ایمنی نیاز ندارند. کامینی به مدت ۸ سال تحت درمان با سلولهای بنیادی قرار گرفت و اینک وی به طور کامل از بند ناتوانی رها شده است و میتواند به راحتی و به طور مستقل راه برود. این محققین می‌گویند که در این نوع درمان احتیاج به این نیست که سازش پذیری کاملی بین اهداکننده و گیرنده وجود داشته باشد و فرد نیز احتیاج به مصرف داروهای سرکوب کننده ایمنی ندارد. این در حالی است که برای استفاده از سلولهای بنیادی غیر جنینی هر دو فرد باید با هم مطابقت داشته باشند. مسئول این مطالعه ادعا دارد که ما در حال حاضر بیش از ۱۳۰۰ بیمار را مورد درمان قرار داده‌ایم و هیچ کدام از آنها عوارض جانبی را نشان نداده‌اند.  منبع

تزریق نخاعی سلول های بنیادی

محققین می‌گویند که گروهی کوچک از افراد معلول بعد از این که سلول‌های بنیادی عصبی به طناب نخاعی آنها پیوند شد، تاحدی احساس بازیابی حسی داشتند. تزریقات آزمایشی توانایی بیماران در حرکت دادن پاها و سایر عضلات، زیر آسیب نخاعی شدید اتفاق افتاده در وسط کمر، را احیا نکرد. اما محققین می‌گویند که بازیابی برخی توانایی حسی پیشنهاد می‌کند که سلول‌های بنیادی تا حدی آسیب نخاعی را ترمیم می‌کنند. آنها می‌گویند که ۱۲ بیمار که پیوند سلول‌های بنیادی را دریافت کردند، بهبود معناداری را در احساس نشان دادند. مطالعه نشان می‌دهد که سلول‌های بنیادی عصبی تولید شده به وسیله محققین بی‌خطر بوده و هیچ گونه عوارض جانبی را ایجاد نکرده است. محققین در صدد هستند که در گام بعدی این سلول درمانی را در بیمارانی که آسیب نخاعی گردنی رنج می‌برند تست کنند. این محققین می‌گویند که این افراد می‌توانند برخی عملکردهای حرکتی شان را بدست آورند که ممکن است شامل حرکت دادن بازوها و حتی دست هایشان باشد. این مطالعات می‌تواند منجر به بهبود کیفیت زندگی این بیماران شود. منبع