تهران گردی

چند ماه پیش از مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران باهام تماس گرفتن و گفتن: کارت شناسایی که ما براتون صادر کردیم حاضر شده، هروقت میتونی بیا بگیرش. گرفتن کارت بهانه‌ی خوبی شد برای راه‌پیمایی ۲۵خرداد من. صبح سرویس بهزیستی اومد دنبالم و با خواست خودم منو میدان صادقیه پیاده کرد.

فکر میکردم مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران با تابلویی بزرگ، تو چشم باشه، اما چنین تابلویی را نیافتم، اما با توجه به پلاک ساختمان‌‌ها، راحت مرکز را پیدا کردم. مرکز طبقه‌ی همکف یه ساختمان احتمالا مسکونیه، بجز یک تخت و تشک که در قسمت باسن سوراخی برای اجابت مزاج داشت و مخصوص افراد کم توان نخاعیه چیزی یا فعالیت خاص دیگری ندیدم، البته اونجا ۴خانم ویلچری دیدم که حتما دوتاشون نخاعی بودن، دلیلم اینه که: یکیشون روی ویلچرش تشکچه‌ی مخصوص داشت و یکشون هم بسیار چاق بود.

از خانمی که معلولیتی نداشت پرسیدم: کارت عضویتم را باید از چه کسی بگیرم؟ اومدم برای دریافت کارت. خانم جوان گفت: کمی صبر کن، کاره خودمه. خانمه ازم یه امضا گرفت و یه کارت بهم داد. به خانمه گفتم: حتما به وب سایت مرکز بخش همسریابی هم اضافه کنید، خیلی از ما هستیم که تمایل به ازدواج داریم و افرادی هم هستن‌ که تمایل دارن با معلول ازدواج کنند، وب‌سایت مرکز بهترین مکانه برای ارائه‌ی این خدمت.

از مرکز زدم بیرون و خ‌ستارخان را طی کردم تا به میدان انقلاب رسیدم، اونجا یه پیراهن نخی و دو نقشه ایران و تهران خریدم. کتابی را که هفته‌ی پیش پیدا نکرده بودم را هم گیرآوردم.

قبلا از یه فروشگاه دوربین عکاسی که تو اینترنت وب‌سایت خوبی دارن پرسیده بودم: با ویلچر میتونم برم داخل فروشگاهشون؟ گفته بودن: بله. برای حضور در اون فروشگاه تا میدان فردوسی رفتم، اما با یه پله‌ی چهل سانتی روبرو شدم. از اونجا رفتم پایین تو خ‌جمهوری، سر چ‌حافظ رفتم تو یه پاساژ که همه‌ی مغازه‌هاش گوشی و دوربین میفروختن. تماشای دوربین‌ها خیلی برام مفید بود. دوربین‌ مورد نظر من یکی از اینهاست:

 Sony Cyber-Shot DSC-HX100V  و Fujifilm FinePix HS20 . نظر شما چیه؟

وقتی احساس کردم زیادی گرمم شده یه شیشه آب خنک خریدم۲۵۰تومان، نصفش را خوردم و باقیشو ریختم رو صورت و شونه و سینه‌ و ران و زانوهام تا دمای بدنم بالا نره. این بهترین و تنها کاریه که تو گرما باید انجام داد. خوشبختانه خیلی زود گرمای بدنم دفع شد.

دوستان بجای ما، سفر خیلی خوب و لذت بخش بود، وقتی اومدم منزل متوجه جای روژلبی شدم که از بوسه‌ی خورشید خانم روی تنم مونده بود، با اینکه اینبار قبل آغاز سفر دست و صورتمو حسابی ضد آفتاب مالیدم، اما چون دکمه‌ی یقه‌ی پیراهنم را نبسته بودم خورشید خانم همونجارو بشکلV
سوزانده.

پسرفت: از روی نقشه با حساب سانت و مقیاس در این سفر حدود ۱۵کیلومتر راه را با ویلچر پیمودم، شایدهم بیشتر چون ۱_خیلی جاها به دلیل مناسب نبودن راه برای عبور ویلچر مجبور بودم مسیر را برگردم و برم تو خیابان. ۲_آخر سفر تقریبا شارژ ویلچرم ته کشید بود. ویلچر برقی فاتح یا shark XS110 بسیار مفید و هرچی بگم ارزشمنده، از نظر سرعت و قدرت و راحتی و امنیت و زیبایی و ارزش واقعا ایده‌آله و بنظر من از اتومبیل BMWX6 چیزی کم نداره. برای تهیه‌ی این وسیله‌ی جاپارو هیچ شک و تعلل نکنید.

۷ نظر

  1. نرگس ۱۳۹۰-۰۳-۲۷، ۹:۳۹ ب.ظ

    سلام مهرداد عزیز
    حسابی به تهران گشت پرداختی ، خیلی عالیه
    فکر کنم دوربین دومی بهتر و کامل تر باشه و همینطور خوش استیل تر

  2. پارسا ۱۳۹۰-۰۳-۲۸، ۱:۰۱ ب.ظ

    تقدیم به تمامی عزیزانی که معلولیت در قبال عزم راسخشان هیچ جلوه میکند.

    گاهی به رغم تمام توان خویش

    آواره ام به ظلمت دنیای بی قرار

    اما ببین که دلاور سوار چرخ

    چون استواری کوه است وبرقرار

    مقصد اگرخدا شود و ره هوای تو

    دل در میان تب و جان بهای تو

    دیگر تفاوتی نکند پای این سفر

    کفش خیال من و چرخ پای تو

  3. *** بهمن ۱۳۹۰-۰۳-۲۸، ۱:۵۳ ب.ظ

    سلام. احوال مهرداد خان چطوره؟
    چرخ من سرعتش کمه ولی از باتریش خیلی راضی ام.. با یکبار شارژ نزدیک به ۳۵ کیلومتر حرکت میکنه! اصلا فکر نمیکردم ۳۵ کیلومتر بره! بزرگترین مشکلش اینه که داخل آسانسور و ون جا نمیشه… البته مجبورم که از اپتیموس استفاده کنم که چرخاش بزرگه! کمرم تعادل نداره… فاتح هم که گویا برای من خوب نیست!
    از دوربین عکاسی هم که سر در نمیارم!

  4. کاوسی ۱۳۹۰-۰۳-۲۸، ۴:۱۷ ب.ظ

    سلام بر مهرداد عزیز
    خداقوت
    خوشم میاد دل و جرات پیدا کرده ای. تنهایی با ویلچر برقی توی شهر شلوغ تهرون ای ول داره.
    متاسفانه من از دوربین و.. هیچی سر در نمیارم.
    شاد باشی داداش.

  5. مرم ۱۳۹۰-۰۳-۳۱، ۱۱:۵۷ ق.ظ

    سلام آقای زندی میتونم ازتون یه خواهش کنم؟

  6. محمد مهدی ۱۳۹۰-۰۴-۳، ۹:۲۷ ق.ظ

    سلام
    خدارو شکر که گرفتن کارت باعث راهپیمایی ۱۵ کیلومتری اونم در ۲۵ خرداد(چشمک) شده
    خدارو شکر که اسباب و وسایل جدید روز به روز ما و امثال ما راوارد محیط می کنه و استفاده از امکانات را بهتر می کنه
    خدارو شکر تو بخش همسر یابی هم فعال و دارای پشت کاری(لبخند)
    همیشه شاد باشید

  7. مینا ۱۳۹۲-۰۱-۲، ۱۰:۵۱ ق.ظ

    پیغام شما بصورت خصوصی ارسال شد .
    سلام خوب هستین خسته نباشین حقیقتش منم دنبال یک همسر خوب با ایمان میگردم بنده معلولم از پا ۳۱ سالمه رفسنجانیم حتما کسی را برام معرفی کنید ممنونم

نظر شما