هفته ي پيش روز پرستار بود، پرستارها به گردن من يكي خيلي حق دارند كه از اينجا به رسم سپاسگزاري دست همشون را مي فشارم و لپ همشون را مي بوسم و ميگم: پرستار عزيز و ناز روزت مبارك. پرستارها و خدمه ي بيمارستان به نسبت حقوق كمي كه ميگيرند زحمت زيادي ميكشند. پرستارها براي بيماراني كه با آسيب ستون مهره ها به بيمارستان مراجعه ميكنند، زحمتي زيادي ميكشند، اما متاسفانه همه ي اين بيماراها به دليل شوك يا آسيب نخاعي، دوران بستريشون در بيمارستان بسيار طولاني است و بدون استثنا همشون گرفتار زخم بستر ميشن كه معمولا عمق اونها بسيار زياد و درمان اونها بسيار مشكل و طولاني مدت است. دليل اينكه اين بيمارها گرفتار زخم بستر ميشن برميگرده به: روكش پلاستيكي(foom)تشك هاي ابري بيمارستاني كه بر اثر سالها استفاده لهيده هم شده اند و خاصيت ارتجاعيشون را از دست داده اند.
كاشكي وزارت بهداشت و درمان يه قانوني يا يه بخشنامه اي بگذارد تا بيمارستان ها موظف شوند براي اين دست بيماران فقط از تشك هاي ابري ضخيم و بدون روكش استفاده كنند، اينطوري بيمار و خانوادش نه روحيشون نه مالشون و نه وقتشون را ازدست ميدهند، و فرد آسيب ديده زودتر به زندگي عادي با معلوليت بر ميگرده.
و كاشكي پزشكان محترم با اميدهاي واهي اين بيمارها را بيخودي و به مدت طوراني در بيمارستان نگه ندارند.
پاورقي : هوريا بر دوستاني كه راي دادند. يقيناْ اين دوستان مشط مهكمي بر دحان اثطكبار جحاني كوبيدندي.با عرض پوزش از كام روايان راي داده كه كامشان را با موضوع زخم بستر تلخ كردم، اگه هنوز كامتان براي تلخ شدن جا داره:
عكس (1- پشت) و (2- پاهاي بنده)را بعد از رفو شدن زخم هاي بستر ببينيد
يه وبلاگ شاعرانه با چند عكس شاعرانه
آموزشگاهي در تمام زمينه ها با يك نرم افراز
براي
موبايل ها
